Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΞΥΝΕ...

Μισώ την ολιγωρία... Μεταξύ πολλών άλλων πραγμάτων, όπως πολύ καλά γνωρίζουν όσοι με γνωρίζουν. γενικά δηλαδή μισώ και τα άντερά μου (pardon λοχία!) αλλά αυτό που με σώζει είναι ότι πάντα έχω ένα πολύ καλό λόγο που το κάνω!

Έτσι λοιπόν, όταν βλέπω γύρω μου το ξύσιμο έως αιματώσεως να ανάγεται σε επιστήμη της σύγχρονης ελληνικής αγοράς εργασίας, πραγματικότητας κλπ, αλλλά και να επιβραβεύεται κιόλας, τότε οι δείκτες της στοιχειώδους ανοχής μου χτυπάνε κόκκινο...

Σε μια συζήτηση χτες το βράδυ με έναν συντηρητή αρχαιοτήτων, διαπίστωσα πόσο το ξύσιμο μπορεί να επηρεάσει την διάσωηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Σήμερα δε, από μια προσωπική συναλλαγή, πόσο το ξύσιμο μπορεί να επηρεάσει την τσέπη, τα νεύρα μου και την στατικότητα του νου μου....

Ηθικόν δίδαγμα: Κόψτε τα νύχια της γατούλας πριν τη βάλετε στο σπίτι!

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΜΑΝΟΣ...

ra
Εν αρχή ην ο Μάνος λοιπόν, ο οποίος με περισσή αγάπη και υπομονή, μου έδειξε πώς να δημιουργήσω το ταπεινό αυτό blog, στο σκοτεινό και δεινώς εξαεριζόμενο υπόγειο ενός Internet Cafe (ελληνιστί δε Διαδικτυακού Καφενείου) ...

Τι θα βγεί από αυτό το ξεκίνημα; Τα μάτια μου στην οθόνη και τα δάκτυλά μου στο γράψιμο ίσως; Θα δείξει... Ανάλογα τα κέφια!!! Δεν ξέρω εάν υποτίθεται ότι θα πρέπει να κάνω μια προγραμματική δήλωση για το περιεχόμενο αυτού του Blog... Κρίνε με επιεικώς, ω, διαδικτυακέ αναγνώστη (Πραξιθέα, φέρε το χιτώνα μου μωρή!!!) γιατί δεν πρόκεται να προκαθορίσω κάτι... Ίσως ασχοληθώ γενικότερα με το γεγονός ότι κοιμόμαστε όρθιοι, καθώς και άλλες διαταραχές του ύπνου, μηδ' αυτής της θείας ονειρώξεως εξαιρουμένης...

Αυτά προς το παρόν... Οψόμεθα!